Home

Lieve lezers,

Inmiddels ben ik alweer een tijdje in Nederland en ben weer gewend aan het leven hier!

Ik kijk met een enorm goed gevoel terug op mijn tijd in Afrika, en zeker in de eerste week miste ik het enorm, de vrolijkheid van de mensen, de huisgenootjes en boven alles natuurlijk de kinderen!

Ik wil iedereen van harte bedanken voor het mogelijk maken voor mij om naar Afrika te gaan! En natuurlijk alle trouwe webloglezers!

Hieronder nog even wat foto's, omdat het hier in Nederland wel mogelijk is met snel internet!

Heel veel liefs,
Elise!

Maandag was onze laatste dag op het project, we hebben goed afscheid genomen op een prachtige manier! Bijna alle kindjes waren ook aanwezig alleen onze oudste jongen, M., was er niet.
We hebben de kinderen cakejes laten versieren zoals Nederlandse kindjes dat ook altijd doen. Je zag hoe lang ze genoten van hun cakeje versieren en hoe lang ze erover deden om het op te eten! Ondertussen hadden ze ook alle versieringen opgegeten en zaten ze helemaal onder, fantastisch!

Lieve lezers,
 
De laatste dagen van het Holiday Program waren nog een groot succes, door de extreme hitte konden we de laatste dag niet het middagprogramma doen, want dat zou onverantwoord zijn geweest. De laatste dag hadden we soep voor de kinderen van het HolidayProgram en er was hun gevraagd om een bakje thuis te gaan halen waar hun soep in kon. Alleen toen we die kinderen hadden gehad kwamen er ineens nog veel meer kinderen uit de township, die gehoord hadden dat er ergens eten was! We hadden alleen geen soep of brood meer en konden deze kindjes niets geven. Dat was wel even een moment waarbij ik moest slikken, je ziet ze zo hoopvol kijken en dan kunnen we niets voor ze betekenen. Ik heb wel ontzettend genoten, vooral omdat ik allerlei kindjes terug zag die eerst bij ons in het project zaten.

We zijn twee dagen bezig met het Holiday Program en het is een daverend success! Ongelooflijk, zo groots had ik het niet verwacht en het enthousiasme bij de kinderen is ongekend!
Gisterochtend waren we om acht uur aanwezig in Helenvale en toen moest er nog enorm veel geregeld worden. Boxen voor de muziek moesten nog bij het verhuurbedrijf opgehaald worden, leads voor alle muziekinstalaties moesten nog gekocht worden, ook moesten we nog snel de banden gaan lenen voor de obstacle course!
 

Lieve lezers,
 
Op zondag 22 maart zijn wij met zijn allen naar de kerk van Bridgett en Franklin geweest, Jacco, van R4L, had ons uitgelegd hoe we er precies moesten komen. Toen we er aankwamen waren we de eerste die een beetje rondhingen in de township en al snel werden we mee genomen door andere locals die ook naar deze kerk gingen. We liepen langs shacks, via een achtergangetje, zo de kerk in. Er is hier maar plek voor 30 mensen dus ik moet zeggen dat ik mij lichtelijk opgelaten voelde toen sommige van de locals in de deuropening de dienst moesten volgen. Maar nee, er was geen sprake van dat wij daar gingen staan.

Hieronder volgen wat foto’s uit het Afrikaanse leven dat ik hier beleef. Ik zal wat foto’s plaatsen van de school, de zee, de dagopening bij onze school en ons huis en onze projectleiders met familie die bij ons hutspot kwamen eten! En wat vonden ze die gehaktballen lekker!
 
Liefs,
Elise

Elke ochtend dat we aankomen lijkt alles spoedig te verlopen, maar toch merk je elke dag weer dat er dingen tekort zijn of zelfs ontbreken in ons project, Back 2 School. Daarom hebben wij, als huidige vrijwilligers gekozen om ons sponsorgeld te bundelen en het allemaal aan hetzelfde uit te geven!

Jeanette en ik zijn al een tijdje aan het observeren en Ben heeft zich daarbij aangesloten, er is te weinig interieur is voor de kinderen om op te kunnen zitten, het zijn namelijk hele kleine bankjes, maar we hebben ook gewoon pubers in ons project, die niet in de bankjes kunnen! Daarom zorgen wij voor nieuwe bankjes, op de goede hoogte!
En waarschijnlijk zelfs wel een nieuwe kast voor in een van de twee lokalen.

Ook gaat er een deel van mijn sponsorgeld naar lesmateriaal want daar is een heel groot tekort aan, ik zou graag grootpapier aan willen schaffen en waskrijt, zodat deze kinderen echt leren tekenen en hun fantasie leren gebruiken!

Vorig weekeind zijn Wiedeke en Arianne en ik ‘s ochtends vroeg in de auto gestapt om eens flink door Afrika te gaan rijden, op naar Coffee Bay, een plek die bekend staat als een van de mooiste van Zuid-Afrika. We merkte al gauw, dat als je eenmaal PE uit bent het landschap snel veranderd, het wordt ruiger en veel  minder toeristisch, dit merkte je ook aan de mensen die we onderweg tegenkwamen want hoe verder we Afrika inreden, hoe verbaasder ze naar ons blanken keken. Een hele bijzondere ervaring want in onze township voel je je niet meer echt blank, je voelt je meer een met de mensen. En als je dan in zo’n nieuwe omgeving rijdt, merk je ineens dat je eigenlijk heel erg anders bent dan de plaatselijke bevolking aldaar. Heel erg blank.

Hi there!

We hebben nieuwe huisgenoten gekregen en gelukkig hebben die heel mooi weer meegebracht, waardoor we nu lichtelijk wegschroeien, maar dat is ook wel eens leuk!

Deze week was het vrij onrustig in de township, er was ruzie tussen twee gangstergroepen en er werd veel geschoten, nu lijkt het aan de beterende hand omdat de wraak nu ingelost is! Hopelijk zal het volgende week wat rustiger zijn, en worden er geen schoolkinderen meer doodgeschoten, net omdat ze in de weglopen.

Zoals het altijd gaat in Afrika, was onze bestelde bus natuurlijk te laat! Gelukkig konden we de kinderen nog redelijk in het gareel houden en toen ze de bus eenmaal zagen ging er een wereld voor ze open! O it's so big! So beautifull! Fantastisch om hun gezichtjes te zien, vooral tijdens de busreis, want de muziek ging lekker hard en ze genoten volop!

We waren in totaal met twintig man die dag, dus een lekker grote, gezellige groep! In het park hebben we zo'n ontzettend veel geluk gehad! De olifanten bleven maar langskomen, zebra's en zelfs een leeuw hebben we gezien. Alleen is eten met afrikanen nog best lastig in een natuurpark blijkt. Ze gooien al hun afval namelijk gewoon weg, net zoals ze thuis doen, klaar met eten? huppa in de struiken met je banaan of pakje appelsap! Wiedeke en ik hebben wat achter die kinderen hun afval aangerend omdat wij natuurlijk niet het park konden vervuilen!

Omdat het zo'n geslaagde dag was, hier even wat foto's!

Vorige week was een vrij zware week, op maandag werd ik geconfronteerd met het dagelijkse leven van een van de meisjes, ik zal niet in details treden ivm haar privacy, zij vertelde wat ze thuis tegen haar zeiden en wat ze met haar deden. Omdat dit nieuws van een tienjarig meisje kwam, choqueerde mij dit behoorlijk en voor het eerst werden de verhalen die je altijd hoort, de harde werkelijkheid. Doordat er die dag ook nogal wat pesterijen op haar gevestigd waren kwam het wel duidelijk naar voren dat er behoorlijk wat mis is.

Even een kort berichtje, het valentijnsdiner met de locals was een groot succes! Daarna werd ons wel geadviseerd om snel de township uit te gaan met de autodeuren op slot, omdat het al donker was!

Hieronder volgen wat foto's van de Hollanddag, van mijn mede vrijwilligers en van Addo Elephant Park, om even een inschatting te geven hoe dichtbij de olifanten waren!

Dear readers!

Excuses voor het lange wachten, maar we zijn hier doordeweeks zo druk bezig dat ik hard mijn best doe een keer in de week een blog te schrijven!

Deze week begon met een realitycheck! Maandagochtend werd ons verteld dat er in een van onze lokalen was ingebroken! Alles weg, waterkoker, tv, kookstelletje en ga zo maar door! Dit scheen zaterdag al gebeurt te zijn en daardoor stonden nu de overgebleven spullen kris kras door elkaar in ons andere lokaal! We moesten dus eerst grondig inventariseren wat we aan spullen hebben omdat de spullen nu bij Marieke (begeleider) opgeslagen zullen worden omdat er in korte tijd drie keer is ingebroken in het lokaal!

Hi there!

Inmiddels zit ik een week in Zuid-Afrika, ik blijf mij verbazen over wat ik zie! Langzamerhand raak je gewend aan het gezicht van de townships en de kinderen die daarin rondlopen. Je begint de 'gangsters' van de townships te herkennen en welke mensen er gewoon leven.

Franklin en Bridgett, onze projectleiders zijn echt prachtmensen! Als je ziet hoe goed die kinderen naar Franklin luisteren snap je waarom hij ouders kan overtuigen en kinderen weer naar school kan krijgen!

Hello dear readers,

I arrived! Ik ben nu sinds zondagochtend in Port Elizabeth, beter bekend als PE. In korte tijd al veel meegemaakt en vooral al veel in de townships, de buitenwijken, geweest. 
Zondag werd ik door Marcel, een vrijwilliger, gelijk meegenomen naar een kerkdienst, waar we gelijk voor werden gesteld aan de hele kerk, en iedereen in ons was geintresseerd! Daarna al onze eerste officiele "braai" gehad, een zuid-afrikaanse bbq! Een heerlijke dag om te beginnen.